Critical Reflection เขียนอย่างไร

Reflective กับ Critical Reflective ต่างกัน

Reflective writing ทบทวนประสบการณ์และเชื่อมกับทฤษฎี ส่วน critical reflection ไปอีกขั้น: ตั้งคำถามกับสมมติฐานของตัวเอง ตรวจสอบบทบาทของอำนาจและบริบท และมองหามุมมองที่ถูกมองข้าม

ในแคนาดา งานระดับบัณฑิตศึกษาและสายวิชาชีพ เช่น สังคมสงเคราะห์ การศึกษา และพยาบาล มักกำหนดให้เป็น critical reflection

คำถาม 3 ระดับสำหรับการวิเคราะห์

1. ระดับบุคคล: ฉันคิดและรู้สึกอย่างไร และทำไม
2. ระดับทฤษฎี: ทฤษฎีใดอธิบาย และมีข้อจำกัดอะไร
3. ระดับโครงสร้าง: สังคม วัฒนธรรม หรือนโยบายใดหล่อหลอมสถานการณ์และมุมมองของฉัน

การวิเคราะห์ครบ 3 ระดับคือหัวใจของ critical reflection งานที่ทำเพียงระดับบุคคลจะได้คะแนนต่ำ

ตั้งคำถามกับสมมติฐาน

ถามตัวเองว่าประสบการณ์นี้ท้าทายความเชื่อเดิมของฉันอย่างไร เช่น “ฉันเชื่อว่าผู้รับบริการต้องทำตามแผน แต่กรณีนี้แสดงว่าการรับฟังก่อนวางแผนได้ผลดีกว่า”

การยอมรับว่ามุมมองเดิมไม่ถูกต้องเสมอไปคือสัญญาณของการคิดอย่างมีวิจารณญาณที่อาจารย์ต้องการเห็น

การใช้ภาษาและโครงสร้าง

ใช้โครงสร้างสะท้อนแบบ What? So What? Now What? แต่เพิ่มการวิเคราะห์เชิงโครงสร้างในส่วน So What ตัวอย่างเช่น ถามว่า “ใครได้ประโยชน์จากการปฏิบัตินี้ และใครถูกมองข้าม”

เขียนด้วยบุคคลที่หนึ่งเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของความคิด และอ้างทฤษฎีเพื่อสนับสนุนการวิเคราะห์

ตัวอย่างคำถามเปิดการวิเคราะห์

• สมมติฐานใดที่ฉันถืออยู่ และมาจากไหน
• ใครมีอำนาจในสถานการณ์นี้ และมันส่งผลต่อการตัดสินใจอย่างไร
• มุมมองของฉันถูกจำกัดด้วยภูมิหลังของฉันหรือไม่
• สิ่งที่ฉันมองว่า “ปกติ” แท้จริงคือสิ่งที่ถูกทำให้เป็นปกติหรือไม่

ดูการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์เพิ่มในบทความ Critical Analysis (คู่มือกลาง)

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

• สะท้อนแค่ความรู้สึกโดยไม่แตะโครงสร้างหรือสมมติฐาน
• อ้างทฤษฎีแบบผิวเผินโดยไม่เชื่อมกับประสบการณ์
• เขียนแบบ “ฉันเรียนรู้ที่จะดีขึ้น” โดยไม่มีหลักฐานการเปลี่ยนแปลง
• หลีกเลี่ยงประเด็นอำนาจหรือความไม่เป็นธรรมเพราะรู้สึกอึดอัด